وبلاگ تخصصی ماهیان زینتی آب شور و شیرین - بیماری ، تغذیه و تكثیر

اوراتوس

R 262 — 2010-08-31T14:56:57+01:00

خاستگاه : در یاچه مالاوی
خانواده : سیکلیده
زیر خانواده : بارشها
دشواری پرورش : 2
طول ماهی بالغ : 9-11 سانتی متر
حداقل طول اکواریوم 80 سانتی متر
دمای مناسب آب : 22-28
غذا : تترافیل

ویژگی های جنسی : ماهی نر شکمی بسیار تیره دارد
پرورش این ماهی چندان آسان نیست و بیشتر مورد استفاده ی متخصصان قرار میگیرد و آکواریوم این ماهی باید شرایط خاصی داشته باشد که شامل غارهای زیاد داشتن است یعنی آکواریوم این ماهی باید به گونه ای طراحی شود که غار های زیادی داشته باشد . این ماهی آب های سخت را ترجیح میدهد و از مشخصه های دیگر این ماهی آن است که تخم های خود را در دهانش نگه میدارد مانند اکثر گونه های بارش . نام دیگر و عامیانه تر این ماهی بارش طلایی میباشد .

آكواریومی كه برای این ماهی در نظر گرفته می شود ، ویژگی های دریاچه مالاوی (آكواریوم آفریقایی) را داشته باشد و باید پر از صخره باشد ، چون این سیچلایدها برای تولید مثل قلمرویی را در میان سنگ ها و صخره ها انتخاب كرده و در آن جا ماده تخم ریزی می كند و نر تخم ها را بارور می كند و سپس ماده تخم را در دهان خودش نگه می دارد و حتی زمانی كه بچه ها از تخم ها بیرون می آیند ، باز ه م بچه ها را در دهان خود نگه می دارد. بچه ها از دهان آن خارج می شوند ولی باز هم در هنگام خطر بچه ها به داخل دهان ماده پناه می آورند.(ماهی دهان پرورشی) بعد از مدتی بچه ها را در بین سنگ ها رها كرده و مراقبت والدینانه تمام می شود.

ماهی سوارتیل یا دم شمشیری

R 262 — 2010-08-31T14:48:33+01:00

ماهی سوارتیل نرتقریبا 15سانتی متر ونوع ماده13 سانتی متر طول دارند نوع نر زائدهای شمشیر مانند دارند که به این علت این ماهیها را دم شمشیری نیز می خوانند.

گونه های مختلفی از این ماهی وجود دارد از جمله نیم تنه مشکی- قرمز- سبز-زرد-بادبان باله و....

ماهی ماده در دمای 27 درجه معمولا بین 28 تا32 روز زایمان میکنند و تعداد بچه ها به اندازه ماهی ماده بستگی دارد که از 15 تا 350 عدد نوزاد زایمان میکنند مادهها به خوردن نوزادانشان علاقه زیادی دارند

سوارتیلها بر خلاف جهت آب پرشهای بلندی انجام میدهند در گوشه آکواریوم در محل لوله فیلترکه چرخش اب ایجاد میشود با انگیزه طبیعی علاقه ببه پرش نشان میدهند که بیشتر اوقات ماهی که به بیرون پریده است تلف خواهد شد بنابراین حتما باید درب اکواریوم بسته باشد.

ماهی ماده:

1- باله زیر شکم مخرجی بصورت پهن گرد و بزرگ است.

2- اندامهای ماهی ماده بزرگتروچاقتر است.

3- زیر شکم ماهی ماده خال سیاه وجود دارد که وضعیت بچه ها را نشان میدهد

ماهی نر:

1- باله زیر شکم ماهی نر بصورت پای تناسلی کشیده وباریک است.

2- اندام ماهی نر لاغرتر کشیده تر و باریک است.

3- در ماهی نر انتهای دم زائده ای بلند به شکل شمشیر وجود

ماهی اسكار (بخش دوم )

R 262 — 2010-08-31T14:43:32+01:00

اسکارها ماهیان بزرگ و بادوامی هستند . اسكارها بین با تجربه ها و هم مبتدیان بطور مساوی موردتوجه قرار دارند . همچنین برای کسانی که آکواریم دار نیستند ، نیز اسکار بعنوان یک ماهی بزرگ ترجیح داده می شود .

نام علمی که هم اکنون این ماهی با آن شناخته می شود ASTRONATUS OCELLATUS است . ASTRONATUS به معنی نشانه گذاری شدی بوسیله ی ستاره ای در پشت است .

همان طور که بیان شد اسکارها ماهیان بزرگی هستند . آنها میتوانند تا 35 cm رشد کنند . البته درست است که این سایز در آکواریم های معمولی بسیار نادر است ولی این ماهی در این گونه آکواریم ها تا حدود 25cm رشد میکنند . اسکارها باید در آکواریم هایی حداقل باندازه ی 45×45×8 نگهداری شوند . این اندازه به انها مکانهایی را برای حرکت کردن داده و به انها اجازه رشد کردن و بزرگ شدن می دهد . اگر میخو اهید اسکار به سایز واقعی خود نزدیک شود انرا در یک آکواریم بزرگ که دارای فضای کافی برای شنا کردن است قرار دهید و نیز فیلـتراسیون آنها را به طور منظم انجام دهید .

اگرخواهان رشد آنهاهستیدشرایط آب آکواریم شما بسیار حیاتی است مخصوصاً زمانی که تمایل به تکثیر آنها دارید . اسکارها به تغییرات آب زیادی نیازمندند . اگر آنها برای مدتی در آب فقیر نگهداری شوند دیر یا زود نسبت به شرایط آب بسیار حساس خواهند شد و سپس برای پذیرش انواع بیماریها و مشکلات آماده خواهند شد . مهمترین و مطرحترین مشکل اسکارها حفره ایست که در سر آنها ایجاد می شود بنظر می رسد که حفره ی ایجاد شده در سر آنها همچون فرسایش خط پهلویی در ماهیان دریایی است که اصولاً مربوط به شرایط بد آب و کمبود ویتامین c می باشد . انگلهای روده منجر به کمبود ویتامین c و سپس حفره خواهند شد .

در نگهداری اسکارها داشتن درجه ای از شوری در آب حیاتی می باشد . اضافه کردن نمک زمانیکه اسکارها تخم ریزی کرده اند سرعت از تخم درآمدن بچه ها را بالا خواهد برد .

تغذیه اسکارها سخت نیست ولی بعضی اوقات با ناکامیهایی همراه خواهد بود . آنها هر چیزی اعم از ماهیهای زنده ، تا کرمهای خاکی را خواهند خورد ولی بعضی اوقات و نه اغلب آنها سعی میکنند با نخوردن بعضی چیزها صاحب خود را به سمت غذای مورد علاقه خود هدایت کنند . ولی شما میتوانید با تنوع غذایی و فراهم کردن غذای مورد علاقه شان در چنین دامی نیفتید . تغذیه با "پلت" ها ممکن است خیلی کثیف کننده باشد که در این شرایط به تعویض مداوم آب و فیلـتراسیون مناسب نیاز است .

احتمالاً یکی از مسائلی که آنها را محبوب ساخته شخصیت آنهاست . اسکارها به صاحب خود وابسته خواهدند شد که این رابطه در مقایسه با ارتباط آنها با سایرین متفاوت خواهد بود . آنها شبیه بچه ی۲ ساله ای هستند که اگر چیزی روال عادی خود را طی نکند و برخلاف خواسته آنها باشد قهر میکنند . البته این رفتار در آنها غیر عادی نیست . وقتی از چیزی راضی نباشند در کف آکواریم دراز می کشند تا اینکه همه چیز طبق خواسته شان تغییر کند .

تشخیص جنسیت اسکارها هم نوعی هنر از نوع خودش است . البته با وجود اینکه بعضی از کتابها راههایی را مشخص می کنند که از جمله تفاوت در رنگ و حالات و ... است ولی بهترین و مطمئن ترین راه خریدن تعدادی اسکار جوان و بزرگ کردن آنها به منظور انتخاب یک جفت بصورت طبیعی از بین انهاست . تئوری ریاضی که در این مورد وجود دارد این است که اگر شما تعداد شش جفت یا بیشتر اسکار جوان بخرید طبق محاسبات ریاضی میتوانید حداقل یک جفت مناسب از انها را جدا کنید . این بهترین روشی است که اگر شما بخواهید و صبر لازم را داشته باشید. زیرا اسکارها باید به سن 18 ماهگی و اندازه 15 – 20 سانتیمتر برسند تا قادر به تولید مثل باشند . ولی اگر شما عجله دارید یکی از راهها نگاه کردن به لوله تخمی و مقایسه انهاست که در نرها نوک تیزتر است درحالیکه ماده ها دارای لوله تخمی کوچکتر و گردتری هستند ولی هنوز هم شما به تعداد ماهی برای مقایسه نیاز دارید .

یکی از علائمی که نشان می دهد اسکارها برای تخم ریزی آماده هستند اینست که انها شروع به پاک کردن مکانی خواهند کرد و یا حفره ی عمیقی برای تخم ها ایجاد خواهند کرد . هم ماهی نر و هم ماده اینکار را انجام خواهند داد . هر دوی آنها نگهداری و مراقبت از خانه را بین خود تقسیم کرده و حمایت و بزرگ کردن بچه ها را انجام می دهند . روحیه تهاجمی آنها در طول مدت تخم گذاری و پرورش بچه ها افزایش خواهد یافت . بچه ها تقریباً پس از 4 روز از تخم بیرون می آیند . میتوانید بچه ا را از والدین جدا کرده و مستقلاً بزرگ کنید . تغذیه بچه ها با میگوهای آب شور کوچک که با دل گاو مخلوط شده است خواهد بود .

بخش دوم :

اسكار سلطنتی با ابهت هرین ، جذاب ترین و پر طرفدار ترین ماهی آكواریوم با حساب می آید. برای تكثیر و پرورش اسكار نكات مهم و فراوانی را باید همواره در نظر داشته باشید . · جفت ها جوان انتخاب شوند· اسكار ها در كف و سطح صاف ( سنگ ) تخم می گذارند . بهتر است تخته سنگ از جنس مرمر یا گرانیت انتخاب شود. سنگ های گچی و آهكی تخم ها را فاسد می كند.· فیلتر مناسب ، اكسیژن دهی مناسب و نور كافی· بهترین غذا برای تغذیه ماهی رودخانه بچه قورباغه و آبزیان بزرگ است· نر و ماده هر دو چند ساعت قبل از تخم ریزی شروع به تمیز كردن و آماده كردن محل تخم ریزی می كند .· بعد از تخم ریزی ماهیها شل و بی حال می شوند .به دو روش می شود از تخم ها محافظت كرد :· اگر تخم ها در آكواریوم پاشیده شده باشد و امكان جابجایی آنها وجود نداشته باشد ماهیها را باید به آكواریوم دیگر انتقال داد( آكواریوم از قبل مهیا باشد )· چنانچه تخم ها به طور منظم به روی سنگ چیده شده باشند می توانید به آكواریومی كه از قبل از همه لحاظ آماده شده انتقال داد . مراقب باشید كه :· اكسیژن باید كافی باشد· اگر آب تخم ها شیری رنگ است به مدت 3 روز فیلتر استفاده شود .· به آب تخم ها به مقدار 1/. % متیلن بلو اضافه كنید ( طوری كه رنگ آب به رنگ آبی آسمانی در بیاید )اگر به اسكار ماهی رودخانه می دهید به این نكات دقت كنید :· ممكن است ماهی رودخانه دچار امراضی باشدكه به مولدین انتقال یابد· می توانید ماهیهای رود خانه را به وسیله ویتامین ها و غذا های مقوی تغذیه كنید و سپس با در اختیار گذاشتن ماهیها در اختیار اسكار مولد ویتامین ها و املاح را به آن انتقال دهیدنكاتی راجع به تخم ها :· آب باید شفاف، زلال و تمیز باشد .· درجه سختی آب بین 5 تا 8 درجه DH باشد .· تخم ها بعد 3 روز تبدیل به لارو می شود .· بهتر است ارتفاع آب را به 15 سانت برسانید .· به علت وجود زرده در زیر شكم لارو تا 4 روز احتیاج به غذا ندارد .· به لارو ها به اندازه تخم میگو بدهید .اگر بیش از حد باشد بعد چند ساعت در آب شیرین می میرند و در آب تجزیه شده و باعث آلودگی آب می شود .· بعد چند روز از حالت لاروی درآمده به به بچه ماهی تبدیل می شوند كه در این دوره ایجاد شوك و استرس تغییرات سریع در دمای آب و كمبود اكسیژن باعث تلفات می شود .در صورت تلفات شدید بچه اسكار ها به این نكات توجه كنید :· آیا آب آلوده شده است· آیا غذا دادن اشكال دارد· آیا درجه حرارت آب اشكال پیدا كرده است· آیا PH آب تغییر كرده است· آیا به ماهیها شوك وارد كرده اید· آیا ماهیها در خطر ابتلا به یك بیماری هستندطرز تشخیص جنسیت ماهی اسكار :ماهی نر· نوك لوله اسپرم نر شبیه به نوك قلم نی و زوكی سكل است .· قوز روی سر ستبر و بلند تر است .· لبهای پهن و ضخم تری نسبت به ماده دارد و كمی دهانش بزرگتر است .ماهی ماده· نوك لوله تخمدان درست شبیه تخم ولبه آن گرد است· قوز روی سر كوتاهتر است .· لبهای ماده باریكتر و نازكتر و دهان آن كوچكتر است .

معرفی ماهیان پرت و خصوصیات

R 262 — 2010-08-31T09:59:12+01:00

پرت(با کسره حرف "ر" به معنی طوطی) سیکلید یا (Blood Parrot) ماهی ها یی هستند که به انها Man-Made Hybrid میگویند و در طبیعت وجود نداشته، بلکه با دستکاری های ژنتیکی ایجاد شده اند. مبدا تولید انها را جفت کردن ماهی های سوروم و یکی از سیکلید های امریکای مرکزی ذکر میکنند.

به همین دلیل این ماهی دارای اسمی علمی نیست.

دارای ناهنجاری های اسکلتال اندامها و جنسی است.

از ناهنجاری های اسکلتال، ستون مهره های خمیده وبدن گرد ان است که شنای حیوان را با مشکل مواجه میکند

دهان همیشه باز این ماهی که توانایی بستن انرا ندارد از دیگر ناهنجاری های ان است.که توانایی خوردن غذا از سطح اب را از این حیوان میگیرد.

وبالاخره ناراحت کننده ترین قسمت ناتوانی انها در بارور کردن تخمهایی است که با حداکثر تلاش سعی در بعمل اوری انها میکنند ولی در اکثریت قریب به اتفاق موارد ناموفق هستند (البته این مورد 100% نیست چون در طبیعت صد در صد وجود ندارد) تخمها علیرغم مواظبت شدید جفت، نرسیده و قارچ میگیرند و سرانجام توسط والدین خورده میشوند. (تاسف انگیز نیست؟)

15 و گاهی تا 20 سانتیمتر رشد میکند، بیشتر ماهی تهاجمی است ولی گاهی نه!
اب مناسب 24 تا 28 درجه سانتیگراد
همه چیز خوار
رنگ ثابت ان بیشتر نارنجی است و رنگهای دیگر که با غوطه ور کردن حیوان در رنگهای تند است بین 4 تا 6 هفته محو میشوند. در پ هاش 7 همینطور دمای بالای اب رنگ نارنجی شان بیشتر ثابت میماندو محو نمیشود.
طول عمر: تا ده سال
جایی برای پنهان شدن، نور کم وشنهای نرم کف را دوست دارد.
با ماهی های تهاجمی سازگار نیست.
همنشینان مناسب در تانک: شارک، کوریدوراس، سیلور دالر، سورد تیل و سایر سیکلید هایی که تهاجمی نباشند.

بسیاری از فروشندگان رده بالای ماهی های زینتی فروش انرا تحریم کرده اند و می گویند با داشتن 1500 تا 2000 گونه از ماهی های سیکلید بسیار بی انصافی است که برای رنگین کردن اکواریومتان بصورت مصنوعی بازاری برای اینگونه ماهی ها فراهم شود.

فلاور هورن ( عكس )

R 262 — 2010-08-31T09:57:35+01:00

اسبله یا گربه ماهی اروپایی

R 262 — 2010-08-31T09:52:37+01:00

اسبله یا گربه ماهی اروپایی Silurus glanis L یكی از مهمترین گونه‌های آبزیان گوشتخوار است كه در مزارع پرورش ماهی در مجارستان پرورش یافته است. این گونه به دلایل زیر با شرایط مزارع كپور ماهیان به خوبی عادت می‌كند:
۱- تحمل بالا نسبت به دستكاری و فعالیت‌های پرورشی (برداشت، درجه بندی، حمل و نقل).
۲- اكسیژن خواهی آن نزدیك به كپور معمولی است و می‌تواند حتی بدون غذا در میزان اكسیژن در لیتر كمی در دمای ۲۰ درجه سانتی‌گراد زنده بماند.
۳- همانند كپور معمولی طیف وسیعی از درجه حرارت را می‌تواند تحمل كند (از ۴ تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد).
اهمیت اسبله و تولید مثل آن
اهمیت گونه‌ای
گوشت اسبله خوش طعم و لذیذ، فاقد استخوان و محتوی پروتئین زیادی است. تنها نمونه‌های خیلی مسن این ماهی چربی دارند. تقاضا برای خرید این ماهی در بازار زیاد است. این ماهی یك تغذیه كننده مهاجم (فعال) بوده و از هر منبع غذایی كه توسط گونه‌های ماهیان دیگر مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، بهره می‌برد. آنها بیشتر از حشرات آبزی بزرگ تغذیه می كنند و لاروهایشان كرم‌ها، نوزراد قورباغه‌ها و وزغ‌ها را مورد استفاده قرار می‌دهند. یكی از ویژگیهای خیلی مهم در پرورش توأم اسبله با كپور این است كه اسبله از ماهیان كم ارزش و بچه كپور حاصل از تخمریزی طبیعی (وحشی) كه رقیب كپور ماهیان پرورشی دراستخرها هستند، تغذیه می‌كند. از نظر اقتصادی به دلیل اینكه اسبله یك لاشه‌خوار آبی است اهمیت دارد، زیرا نمونه‌های بیمار یا مرده را خورده و مانع از گسترش عوامل عفونت‌زا می‌شود.زیستگاه آن بیشتر در نقاط عمیق در قسمتی از كف است كه توسط گیاهان پوشیده شده است. در ساعات روشن روز به جستجوی پناهگاه می‌پردازد و در شب برای یافتن غذا حركت می‌كند. اسبله یك ماهی تنبل است و بیشتر به صورت غیر فعال می‌ماند. تنها وقتی كه غذایش تمام شود فعال و آنگاه به طعمه‌های در دسترسش حمله می كند و به این ترتیب اشتهای زیادش را برطرف می‌كند. این ویژگی مخصوصاً وقتی بچه اسبله به همراه بچه ماهیان گونه‌های اهلی دیگر به صورت توأم پرورش داده می‌شوند یا در ساختار پرورشی ویژه‌ای كه بچه‌های گونه‌های پرورشی دیگر (مثلاً كپور و یا كپور علفخوار) ذخیره می‌شوند، به دلیل مصرف غذا توسط بچه ماهیان نورس اسبله (انگشت قد یا گروههای سنی دیگر) بسیار اهمیت دارد. در این حالت اسبله برخلاف گوشتخواران دیگر (ماهی سوف و اردك ماهی) اولین غذایی كه بیشتر از همه در دسترس باشد، مانند حشرات، كرم‌ها و بچه قورباغه‌ها را می‌خورد. اسبله نسبت به گوشتخواران دیگر تمایل كمتری به همجنس خواری دارد.استفاده از غذاهای طبیعی رام (كه استفاده از آنها انرژی را به سبب حركت و جنبش بیهوده هدر نمی‌رود) دارای راندمان بالایی برای تبدیل شدن به گوشت است. ویژگی مفید دیگر این ماهی اینست كه حضور و فعالیت اسبله گوشتخوار از حركت كپور در استخر جلوگیری می‌كند.
تولید مثل در آبهای طبیعی
زیستگاه اسبله به زیستگاه ماهی سیم شباهت بسیار دارد. اسبله در محلهای پنهان و گل‌آلود رودخانه‌های با جریان كند، آب ساكن دریاچه‌‌های نعل اسبی و آبهای طبیعی زندگی می‌كند. البته این به آن معنا نیست كه اسبله می‌تواند در این گونه آبها تولید مثل كند، چون در این مكانها نمی‌تواند شرایط محیطی مورد نیازش را بدست آورد. اسبله تخم‌های چسبنده‌ای دارد كه آنها را روی ریشه گیاهان در نواحی سایه‌دار قرار می‌دهد . تراكم این تخم‌ها، تغییراتی را در قسمتهای مختلف پهنه آبی ایجاد می‌كند. مكانهای تخم‌ریزی در رودخانه‌ها، نقاط شیب‌دار كناره‌های دارای رویش درختی است كه ریشه‌ها و فضای توخالی بین آنها پناهگاه بسیار خوبی را برای تخم‌ها فراهم می‌كند. این نواحی مخصوصاً در اوایل سال كه موقع طغیان بهاره است، برای بچه ماهیان نورس اسبله غنی هستند و بنابراین تخم‌ریزی در این زمان (بین اردیبهشت تا تیر) اتفاق می‌افتد. این نواحی دارای طغیان آبهای سطحی بوده و به همین دلیل یك مكان تغذیه‌ای مناسب برای بچه ماهیان نورس كه قدرت شكارگری كمی دارند به حساب می‌آیند. برخی رودخانه‌ها فاقد مكان‌های مناسب برای تخم‌ریزی هستند. همین امر در مورد استخرهای ماهی نیز صادق است. در این گونه مواقع اسبله یك مكان تخم‌ریزی را برای خودش آماده می‌كند. در این حالت جنس نر لانه‌ای را در داخل گل و لای میان ساقه‌های نی حفر می‌كند. در اینجا ریشه‌های نی به عنوان مخفیگاهی برای جنس ماده به حساب می‌آید كه می‌تواند تخم‌ها را در آنجا قرار دهد.معمولاً بلوغ جنسی ماده پس از نر صورت می‌گیرد كه البته این بستگی به درجه حرارت آب دارد. در آبهایی كه میانگین درجه حرارت سالانه آنها بالاتر است رسیدگی جنسی آنها زودتر اتفاق می‌افتد.بلوغ جنسی به اندازه بدن بستگی ندارد. در آبهای با درجه حرارت پایین‌تر كه دارای غذای طبیعی فراوان نیز هستند، نمونه‌های بزرگ (در حدود ۸-۷ كیلوگرم) ممكن است هنوز بلوغ جنسی نیافته باشند. در صورتیكه در مناطق آبی كه مواد غذایی، فراوانی كمتری دارند اما درجه حرارت بالاتر است، نمونه‌های با وزن بدن كمتر (۳-۲ كیلوگرم) ممكن است بالغ شده باشند. در مجارستان بلوغ جنسی ماده در ۵-۴ سالگی و نر در ۴-۳ سالگی اتفاق می‌افتد.اندازه تخم‌ها می‌تواند بسیار متفاوت باشد. تخم‌هایی كه دارای اندازه متوسطی هستند ولی معمولاً كیسه زرده بزرگی دارند (قطر عرضی آن بیشتر است). بنابراین لاروهایی كه سر از تخم در آورده‌اند برای مرحله فاقد تغذیه (كه تغذیه خارجی ندارند)، ذخیره غذایی بیشتری دارند. ظاهراً این امر در شرایط نامساعد یك مزیت و یك فاكتور مهم برای انتخاب طبیعی است. اسبله به صورت دو تایی جفت‌گیری می‌كند. در جمعیت‌های بزرگ، جفت‌ها معمولاً هم اندازه‌اند. در صورتیكه اندازه جفت‌ها یكسان نباشد، باعث افزایش پرخاشگری ‌شده و ممكن است منجر به كاهش فعالیت تخم‌ریزی و باروری شود.زمان تخم‌ریزی در اسبله از اواخر اردیبهشت تا اوایل تیر یعنی زمانی كه دمای آب در روز به ۲۴-۲۲ درجه سانتی‌گراد می‌رسد و در شب نیز به زیر ۱۹-۱۸ درجه نمی‌رود، انجام می شود. جنس نر با حركت باله دمی خود كه مانند پارویی نیرومند است، چند روز قبل از تخم‌ریزی به حفر آشیانه و تمیز كردن ریشه‌ها می‌پردازد. تخم‌ریزی معمولاً در شب رخ می‌دهد. تخم‌ریزی با حركت موزون جفت‌ها انجام ‌می‌گیرد. بدین ترتیب كه جنس ماده در اطراف لانه شنا می‌كند و توسط جنس نر دنبال می‌شود. در نواحی كه جمعیت زیاد است، رقابت بر سر مكان تخم‌‌ریزی ممكن است منجر به صدمه و گاهی اوقات منجر به مرگ ماهی شود.تخم‌ریزی یك فرآیند بسیار پر جنب و جوش است. در یك مكان نسبتاً كوچك و تنگ بدن ماهی شروع به چرخش ‌می كند و به هم می‌پیچد. چرخش بدن جنس نر در آن محل تنگ باعث می‌شود جنس ماده فوراً تخم‌ها را خارج كند. بطور همزمان جنس نر نیز اسپرم‌ها را برای شكوفایی تخم‌ها خارج می‌كند. بخشی از تخم‌های لقاح یافته روی ریشه‌های گیاه در لانه می‌چسبد و بخش دیگر به داخل گل و لای فرو رفته و از بین می‌رود. تخم شامل دو لایه نازك اطراف یك فضای كوچك (پیش زرده‌زایی) است كه بر اثر جذب آب ایجاد می‌شود. یك جسم ژلاتینی نازك به ضخامت ۲-۱ میلی‌متر سطح تخم را پوشانده كه چسبندگی را افزایش می‌دهد و مانع از صدمه به تخم می‌شود. دوره جنینی نسبتاً كوتاه است (حدود ۶۰ درجه روز).جنس نر تا موقع انكوباسیون تخم در لانه می‌ماند و با حركات ثابت بادبزن مانند دم، آب تازه غنی از اكسیژن را به سمت تخم‌ها هدایت می‌كند. ماده محافظ ژلاتینی اطراف تخم چسبندگی‌اش را در روز دوم (حدود ۴۰ درجه ساعت) از دست می‌دهد. جنین با كمك یك لایه نازك آنزیم مخصوص تفریخ تخم، شروع به حركت می‌كند. این كار توسط باكتریهای تجزیه كننده پروتئین در آب ادامه می‌یابد. اگر فعالیت باكتریهای تجزیه كننده پروتئین خیلی زیاد باشد لاروهای نابالغ سر از تخم در خواهند آورد و در نتیجه قادر به شنا نبوده و با كمك یك رشته نازك كه توسط غده ای در سرشان ترشح می‌شود به لانه متصل می‌شوند. اگر این رشته پاره شود، لارو به داخل گل و لجن فرو ‌رفته و می‌میرد. وقتی كه بچه ماهی نورس اسبله شنا كردن را آغاز كرد (تقریباً ۴-۳ روز پس از تفریخ)، جنس نر لانه را رها می‌كند. بچه ماهی‌ها در طی این دوره در گوشه تاریكترین قسمت آشیانه می‌مانند و با كمك دمشان كه مانند بادبزن نیرومندی است، آب تازه غنی از اكسیژن را بدست می‌آورند. آنها بزودی (۷-۵ روز پس از تفریخ) شروع به تغذیه می‌كنند. در این زمان معمولاً از كرمهای كوچك،لارو حشرات و سخت پوستان كوچك تغذیه می‌كنند. بچه ماهی‌ها در آغاز مرحله حیات، خیلی كند حركت می‌كنند و معمولاً در جمع می‌مانند كه این منجر به مرگ و میر زیاد در اثر شكارچی (قورباغه‌ها، كپور بالغ و گوشتخواران دیگر) می‌شود.با درك مزیت پرورش دو گونه‌ای كپور و اسبله، پرورش دهندگان ماهی سعی در توسعه تكنیك‌های پر بازده برای تكثیر دارند. پرورش دهندگان ماهی می‌توانند روشهای تكثیر خود را بر اساس میزان توانایی‌شان و نیز سطح مدیریت تولید انتخاب كنند.
تولید مثل به روش طبیعی
روش تولید مثل به روش صبیعی روش ارزانی است. بدین ترتیب كه در استخرهای ماهی از شرایط محیط طبیعی تقلید می‌شود. ماهی مولد اسبله تحت شرایط مناسب پرورشی، آماده سازی می‌شود تا بتواند به طور موفقیت آمیزتر از والدین در آبهای طبیعی، تكثیر كند.

ماهی سرماریهیولای زیبا

R 262 — 2010-08-31T09:52:15+01:00

سلام به همه دوستان من تازه ءضو این سایت سودمند شدم ولی مطالبشو چند وقتی دنبال میکنم و برای استارت کار درباره سرماری این ماهی زیبا مینویسم

خوب سرماری جزو ماهای اولیست و به 2 دسته channa که اسیایی و parachanna که برای افریقای ءزیز که شامل 30 گونه میشه تقسیم میشن
شمایلشونم از قرار باله ÷شتی بلند سر کوچک نسبت به بدن وبدنی طویل و ماری شکل(سرماری<snakehead fish)
بالغان دارای 2 ردیف دندان تیزند
دارای اندام تابرینس و÷س از هوام به صورت حیاتی نفس میکشند
به طول 1.5 در طبیئت و تا 60 سنت و1 گاهی متر در اکواریوم میرسند
جزو شکارچیان گوشتخوارند
24 تا 30 درجه براش مطلوب
به تانک 150 لیتر به بالا نیاز داره ولی وقتی کوچیک تو 50 تیترم میمونه
در بءضی از کشورها مثل امریکا تو بئضی ایالها بخاطره صدمه به ابزیان رودخانها و دریاچهای اب شیرین ممنوء است
به شرایط اب زیاد سختگیر نیست ولی به بیماری ich حساس(تجربه من)
در بئضی از کشورها بخاطر گوشت لذیذشم خورده میشه مثل تایلند
چیزایی که برای داشتن سرماری باید توجه کنین اینه که این کوچولوی زیبا که تو مغازه میبینید میتونه به سرئت به 1 هیولا تبدیل بشه و نسله ماهاتونو بکنه و در 1.5 سالگی دندوندار میشه و حتی دست شما رو هم گاز میگیره
و هر چی گوشتو مشتقاتشو بدین مثل مار میبلئه دور ازجون مار
و بزرگ شد کسی تمایل به خریدش متاسفانه مثل Piranha نداره و باید هدیش بدید....
ولی در کل ماهی دوستداشتنیی و زیبایی هستش
من تا حالا 3 نوئشو داشتم((سرماری نارنجی و سیاه و خالدار)نارنجیاشون زیاده و بزرگ میشن رننگشون نوار سیاه سفید میشه و خالدارشون کوچیکش مایل به زرد با 3_4 خال و سیاهاشم از کوچیکی تا بزرگی سیاه و گرونتر و کمیابتره من 1 دونه ÷ارسال دیدم مریضشو از ماهران مرتضوی خریدم به امید اینکه خوبش کنم اما چون زخماش شدیدن ئفونی شده بود طفلکی مردش
راستی با سرماری Oscar هم میشه نگه داشت وتی من 3دفه امتهان کردم نشد حتی از بچگی با هم بزرگ کردم نشد چون Oscarرام دشمن خونیه سرمریا بودن
با silver arrowana من دیدم میشه نگه داشت ولی 1 ریسک
catfishرو هم غورت میدند
یک نکته مهم این که باید بتونین تربیتشون کنید که گوشت به جای ماهی زنده بخورند و گرنه باید بهشون ماهی زنده بدید
ولی من با این حال خیلی این ماهی فوق الئادرو رو دوست دارم.

ماهی ریتیل

R 262 — 2010-08-31T09:49:35+01:00

نام علمی این ماهی Phractocephalus hemioliopterus هست و از خانواده Pimelodidae به شمار میاد . این نوع گربه ماهی جزو زیباترین گربه ماهی های آکواریومه و بومی آمریکای جنوبی و رودخانه های برزیل و آمازون و در اغلب نواحی آمریکای جنوبی گسترده شده . سطح زیر شکم زرد لیمویی هست و پشت ماهی سبز یشمی و لجنی و دارای خالهای سیاه و برجسته روی پشت و دمی دو شاخه و بزرگ و بدنی پهن . سبیلهای دراز و باریکی از دور دهانش خارج شده و دهان بر خلاف انواع دیگه در جلو قرار داره . این ماهی شدیدن مهاجمه و جزو ماهی های گوشتخوار به حساب میاد و باید با ماهی های گوشتخوار نگهداری بشه . بهتره آب کمی اسیدی باشه . pH مورد نیاز 5.5 - 6.8 و dH آب 9 - 10 رو میپسنده . بهتره از فیلـترهای بیرونی استفاده کنین و همچنین بخاری های روکش دار یا نشکن . چون این ماهی ها خودشونو به بخاری میکوبن و امکان شکستن بخاری وجود داره .

رد تیل از ماهی های زنده ریز و ماهی کیلکا و کرم خونی و دل و اسفناج و میگو و حتا میوه ها تغذیه میکنه . در طبیعت این ماهی عامل پراکنده ساختن تخم گیاهان به شمار میاد . . آب گرم 26 تا 28 درجه رو میپسنده و دکور آکواریوم بصورت صخره ای با ریگ های درشت و فضای کافی برای شنا . رشد سریعی داره و خیلی زود بزرگ میشه و در محیط آکواریوم تا یک متر هم رشد میکنه ولی در طبیعت گاه تا 3 متر هم دیده شده با وزنی در حدود 200 کیلو گرم . خوبه از قبل پیش بینی جای اون رو بکنید چون رشد این ماهی خیلی سریعه و به جای وسیعی نیاز داره . جزو ماهی های مقاوم هست و به ندرت بیمار میشه !

مولی ها

R 262 — 2010-08-31T09:49:04+01:00

مولی ها هم جزو رده ماهی های زنده زا هستن و شباهت زیادی از نظر نحوه تغذیه و شرایط زندگی و تولید مثل با گوپی ها دارن . این ماهی های از خانواده Poeciliidae و با نام علمی Poecilia latipinna شناخته میشن . تشخیص نر و ماده ماهی مولی ساده ست و فقط از روی آلتی که در زیر شکم ماهی نر وجود داره و باریک تر و کشیده تر بودن بدن ماهی نر نشخیص داده میشن . نکته مهم در پرورش مولی ها اینه که بر خلاف گوپی ها به آب گرم 26 تا 28 درجه و غذای گیاهی مثل کاهوی نیم پز و اسفناج پخته و یا کاهوی خشک و جلبک ها به مقدار کافی نیاز دارن . مولی ها ماهی های زیبایی هستن و در چندین رنگ سیاه و قرمز و نارنجی و سفید و سبز و زرد و حتا تیره های دورگه دیده میشن . مولی های باله بادبانی و مولی های بالنی هم این روزها پرورش داده میشن و زیبایی خاصی دارن . برای آکواریومیست های مبتدی خوبه این ماهی ها رو نگهدارن چون هم تنوع رنگ دارن و هم نگهداریشون خیلی ساده ست . pH مورد نیاز برای این ماهی ها 7 تا 7.8 و dH آب 12 - 18 هست . این ماهی ها با ماهی هایی مثل Tetras , Rasboras , Danios , Dwarf Gouramis , Discus , Angelfish Rainbowfish , Livebearers , Plecos میتونن در یکجا زندگی کنن . اندازه مولی ها درشت تر از گوپی هاست و معمولن تا 8 سانتیمتر هم رشد میکنن . تولید مثل هم مشابه گوپی ها , در آکواریومی که از گیاهان انبوه پوشیده شده باشه صورت میگیره و والدین نوزادان رو نمیخورن و نوزادان به محض تولد قادر به شنا کردن و تغذیه از تاژکداران و سختپوستان ریز هستن . هر چقدر اندازه ماهی ماده درشتر باشه بچه ها به همون نسبت درشتر و زیادتر خواهند بود . باقی شرایط مثل گوپی هاست .

ماهی جك دمپسی

R 262 — 2010-08-31T09:47:24+01:00

این ماهی از لحاظ سیستماتیک در راسته سوف ماهیان و خانواده سیکلیدها و جنس سیکلاسوما قرار میگیره . نام علمی این ماهی Cichlasoma octofasciatum ست . واژه octofasciatum به معنی هشت خط هست و اشاره به 8 نوار تیره عرضی داره که روی بدن ماهی کشیده شده . این ماهی در بازار ایران اسامی گوناگونی داره مثل سیکلید کله قویی !

ماهی جک دمپسی یک ماهی رنگارنگ زیبا ست . هر چند که استرس می تونه رنگ این ماهی رو تحت تاثیر قرار بده و به خاکستری یا سیاه دگرگون کنه ؛ اما اگر در شرایط خوبی نگهداری بشه واقعن زیباست و رنگی دیدنی داره ؛ زمینه ای تیره با نقاط بسیار زیبا و درخشان مثل جواهر ! بعضی از انواع این ماهی هم کمیاب هستن و همین کمیاب بودن باعث افزایش قیمت جهانی اونها شده .

این ماهی در اصل بومی آمریکای مرکزیه . دمای 22 تا 30 درجه سانتی گراد رو تحمل کرده ولی 25 تا 28 درجه برای زیستش مناسب تره .p.H خنثی و در محدوده 7 تا 8 مناسبه . طول عمر این ماهی بیش از 10 سال گزارش شده . طول ماهی تا 20 سانتی متر هم میرسه و در این اندازه آماده تولید مثل میشه . ماهی جک دمپسی در زیستگاه طبیعی از کرم ها ، سخت پوستان ، حشرات و ماهیان کوچک تغذیه می کنه . ولی در آکواریوم میشه با غذاهای مختلف تغذیه ش کرد و از این لحاظ ماهی سخت گیری نیست . در زمان نوزادی باید اونها رو با آرتمیاهای زنده درشت و کرم خاکی زنده تغذیه کرد . از غذا های خشک و فریز شده از کرم توبیفکس ( مکعب های کوچک ) استفاده میکنن . همینطور کرم خونی منجمد . بهتره که از غذاهای شرکت تترا که بصورت پولکی یا Flake و گرانول برای این نوع ماهی ها بنام تترا سیکلید تهیه شده استفاده کرد !

- تفاوت ماده و نر و شیوه تولید مثل سیکلید جک دمپسی :
سن بلوغ جنسی این ماهی در شرایط نرمال در حدود یک سالگی و به طور کلی زیر 15 ماهگی پس از تولد رخ میده و پس از بلوغ می تونه چند بار در سال تخم ریزی کنه . این ماهی بین 500 تا 800 تخم میریزه . رفتار تولید مثلی ماهی جک دمپسی مانند رفتار کلاسیک بیشتر سیکلید هاست .این ماهی یکی از ساده ترین ماهیان برای تکثیر شناخته میشه . در موقع تکثیر بهترین دما سیکلید ۲۶ درجه سانتی گراد هست . نر ها معمولا بزرگ تر ، رنگین تر و دارای باله دمی و مخرجی دراز تری هستن . همچنین در نرهای مسن تجمع بافت چربی بیشتری رو میشه در ناحیه سر مشاهده کرد و به همین جهت در ایران به این ماهی گاه کله قویی هم گفته میشه !

- رفتار شناسی ماهی جک دمپسی :
ماهی جک دمپسی ماهی شرور و ستیزه جوو نا آرومیه و معمولن تند خوییش رو با جوئل فیش یا جواهر ماهی مقایسه میکنن . البته گاهی خجالتی به نظر میآد و اگر در دکور آکواریوم غارهایی برای مخفی شدن این ماهی درست کنید ، بیشتر ترجیح میده که در این پناهگاه ها استراحت کنه . نگهداری ماهیان نر این گونه با هم در یک مخزن مشکل سازه ( مگر اینکه مخزن خیلی بزرگ باشه ) در ضمن معرفی ماهی ماده غیر بالغ یا غیر آماده به مخزن حاوی نر بالغ در زمان تولید مثل ممکنه باعث مرگ ماهی ماده به وسیله ماهی نر بشه ؛ از طرفی ، وقتی یک نر و ماده آماده با هم جفت شدن ، آکواریوم محیط نا امنی برای سایر ماهیها ( چه از این گونه و چه سایر گونه ها ) بوجود میاد چون با نزدیک شدن ماهی های دیگه به محل تخم ریزی دمپسی ها ، سرنوشتشون مرگ یا آسیب های جدی خواهد بود . برای تخم ریزی ، ابتدا سنگ صاف و صیقلی ای مثل یک تکه سرامیک رو در داخل آکواریوم اونها قرار میدیم . والدین اقدام به پاک نمودن سطح اون می کنن . سپس تخم ریزی و لقاح انجام می شه . طول دوره انکوباسیون ( یعنی زمانی که طول می کشه تا نوزادان از تخم خارج بشن ) سه روز بوده و پس از اون والدین نوزادان رو در گودالی که از قبل در کف ماسه های آکواریوم حفر کردن میبرن و در اونجا ازشون مراقبت میکنن !

معمولا ماهی ها هر روز یا یک روز در میون گودال جدیدی ساخته و بچه ماهیان رو به اونجا منتقل می کنن و این کار تا روز دهم تولد یعنی تا زمانی که شنای آزاد بچه ماهیان شروع می شه ادامه پیدا میکنه ! نکته مهم در پرورش این ماهی ها اینه که دمپسی ها از تخم ها و نوزادان به شکل بسیار مطلوبی مراقبت میکنن و مراقبت از نوزادان بین ماهی نر و ماده تقسیم می شه . رفتار این ماهیها با فرزندان به حدی دوستانه ست که پرورش دهنده ها یک جفت از این ماهی ها رو در آکوآریوم بسیار بزرگی قرار میدن تا وقتی بچه ها بزرگ شدن جای کافی برای همه ماهی ها وجود داشته باشه و بینشون نزاع در نگیره ! پدر و مادر بچه ها رو بصورت گروهی اداره میکنن و از پراکنده شدن اونها جلوگیری می کنن تا با این کار بتونن مراقبت بهتری ازشون بعمل بیارن . بچه ماهیها تا زمانیکه به سن بلوغ نرسیدن می تونن با پدر و مادر در یک مخزن به خوبی زندگی کنن .
در مورد دکوراسیون دلخواه این ماهی باید گفت که جک دمپسی و بسیاری از سیکلید ها با کندن زمین و خارج نمودن گیاهان از بستر باعث تخریب اونها میشن . بهترین محل برای اونها آکواریومی صخره ای با تکه های کنده درخت و نوز ضعیف هست . همچنین ریشه های زیر آبی و تکه های چوب در زیستگاه طبیعی اونها فراوونه و میشه با اضافه کردن چنین اجسامی به آکوآریوم در طبیعی تر کردن محل زندگی اونها اقدام کرد . از کوزه های سفالی هم لذت میبرن ولی باید اندازه کوزه رو بزرگ بگیرین چون این ماهی ها به سرعت بزرگ میشن ! استفاده از گیاهان طبیعی فایده ای نداره چون عادت کند و کاو سیکلیدها در نهایت به نابودی گیاهان ختم میشه ! بهتره از گیاه پلاستیکی استفاده بشه تا طبیعی ! ماهی هایی که در صورت اجبار میتونید با دمپسی ها نگهداری کنید شامل انواع سیکلید ها ، گربه ماهیان ( لجن خوار یا کت فیش ) ، شارک ها ، نایف و ماهیانی از این قبیل استفاده کرد ولی نباید فراموش کرد که هم مخزنی های ماهی جک دمپسی باید هم اندازه و یا بزرگ تر از خودشون باشن . هر چند جک دمپسی معمولن ماهی شروریه و سازگاریش با ماهیان دیگه تصادفیه . معمولن بعد از معرفی جک دمپسی به آکواریوم عمومی ، باید یک هفته تا ده روز به دقت رفتار این ماهی رو تحت نظر قرار داد تا اتفاق ناگواری رخ نده . همینطور از اونجایی که جک دمپسی در کف آکواریوم گودال ایجاد می کنه ، آب کدر شده و به همین دلیل نیاز به وجود فیلتر های مناسب در مخزن هست .

خانواده پیرانا

R 262 — 2010-08-31T09:45:08+01:00

ماهیهای پیرانا به خاطر قدرت تایید شده شان در بلعیدن حیوانات بزرگ –و حتی انسانها- در زمانی کم شناخته شده هستند. اگرچه تا کنون رویدادی از مرگ انسان به وسیله ی این ماهی ثبت نشده است. بر خـلاف انسانـها پیرانا را برای مصرف غذایـی صیـد می کنند زیرا گوشت پیرانا خوش طعم و مطبوع است.
پیرانا معمولا از ماهیهای کوچکتر تغذیه می کند و این کار اغلب به سادگی با گازگرفتن از فلس یا باله ی آنها صورت می پذیرد. ولی این ماهیها تحت شرایط معین به خصوص اگر در یک دریاچه ی خشک به دام بیافتند به هر نوع حیوان دیگری که اشتباهاً در آب بیافتد حمله خواهند کرد. البته فقط چهار یا پنج گونه از مجموع 20 گونه ی پیرانا از این لحاظ خطرناک هستند.
ماهی های پیرانا منطقه هایی از آبهای آمریکای جنوبی را که دارای آبهای تازه است به عنوان محل زندگی انتخاب می کنند، و گونه های گوشتخوار درقالب دسته های بزرگ ماهی به سوی خون و همچنین حرکت در آب جذب می شوند.
بعضی از قبایل هندی ساکن آمریکای جنوبی به طور سنتی از دندانهای پیرانا به عنوان ابزارهای بریدن استفاده می کنند.
محل زندگی پیرانای شکم سرخ یک منطقه ی کاملا وسیع در آمریکای جنوبی است و تقریباً در هر شاخه از رودخانه ی آمازون لانه می گزیند.
با این که پیرانا به درنده خویی مشهور است، کودکان هندی بدون هیچ درنگی به درون رودخانه هایی می پرند که پر از پیراناست. زیرا افراد محلی می دانند که پیرانا هیچگاه در رودخانه ای که پر از انواع ماهی های ریز است، به انسان حمله نمی کند. زیرا در آنـجا غذای کافـی برای او وجـود دارد. پیرانـاها فقط در صورتـی خطرناک می شوند که بدون غذای کافی در مردابهای در حال خشک شدن اسیر شوند و شدیدا به حال گرسنگی بیافتند.
با این همه پیرانا ماهی مهاجم و درنده ای است که باید با احترام قابل ملاحظه ای در آکواریومها نگه داشته شود زیرا ممکن است با دندانهای غیرعادی خود صاحبان آکواریوم را گاز بگیرد!
با این همه بسیاری از افراد ممکن است علاقه داشته باشند پیرانا را در آکواریومهای شخصی نگه داری کنند. در واقع باید گفت پیرانا – مخصوصا ماهی بالغ- برای یک آکواریم خانگی مناسب نیست. البته یک گروه از ماهیهای جوان پیرانا را می توان چندین مـاه در یک آکواریـوم 150 لیتری نگهداری کـرد ولی وقتی ماهیـها بالـغ می شوند به طور معنی داری به افزایش فضای زیست احتیاج پیدا می کنند.
با این که ماهیهای پیرانا به طور دسته جمعی زندگی می کنند ولی هر فرد بالغ از اجتماع این ماهیها به فضای امن کافی برای زندگی نیاز دارد. و در صورت محدود شدن فضای زیست آنها یک جریان دور زننده به وجود می آید به این صورت که ماهیهای بالغ نسبت به هم عصبانی و متشنج و بسیار پرخاشگر می شوند. و به زودی حملات جدی و شدیدی را آغاز می کنند که در پایان فقط ماهیهای قویتر از این برخوردها جان به در می برند و این حالت برای ماهی پیرانا به هیچ وجه مناسب نیست زیرا همان طور که گفته شد پیرانا یک ماهی اجتماعی با زندگی دسته جمعی می باشد. به طور متوسط برای هر پیرانای بالغ به اندازه ی 100 لیتر حجم باید در نظر گرفته شود که این به معنی 600 لیتر برای شش پیرانای بالغ می باشد.
جنسیت پیرانا قبل از بلوغ از نظر ظاهری قابل تشخیص نیست (هر دو 12 سانتیمتر طول دارند)، ولی در هنگام بلوغ پیرانای نر دارای پوستی تیره تر و پیرانای بالغ دارای شکمی بزرگتر می شود.
ماهیهای پیرانا برخلاف دیگر اعضای خانواده ی خود یعنی کاراسینها، تخمهای خود را نمی خورند بلکه از آنها مراقبت می کنند.
نام «پیرانای شکم سرخ» به دوگونه ی مختلف از ماهی پیرانا اطلاق می شود که عبارتند از: پیگوسنتروس نترری (مربوط به مناطق آمازون و راه آبهای آن)، پیگوسنتروس پیرایا (که یک نمونه ی 57 سانتیمتری از این جنس بوده و فقط در ریو سان فرانسیسکو یافت می شود).
سایر گونه های بدنامی که اعضای جنس سراسالموس هستند، مثل پیرانا به وحشی بودن معروف نیستند.
یک واقعیت جالب توجه در مورد ماهیهای پیرانا این است که آنها دندانهای خود را مانند جنس کروکودیل، در طول دوران زندگیشان جایگزین می کنند. البته آنها به جای جایگزین کردن دندانها به طور یکی یکی، کل ردیف دندانهایشان را به چهار قسمت تقسیم کرده (یعنی هر ردیف به دو قسمت)، و سپس هر یک چهارم از دندانها را که جایگزین کردند نوبت به یک چهارم بعدی می رسد و همین طور تا آخر؛ و این روند بدان معنی است که در یک زمان حداکثر یکی از چهار قسمت تعیین شده ممکن است بدون دندان باقی بماند. و دندانهای جدید دو روز بعد در جای دندانهای قبلی که افتاده اند، رویش پیدا می کند. علت این نحو ریختن دندان، شکل خاص استخوان بندی دندانی در پیرانا است که در آن هر دندان در دندانهای اطراف خود قفل می شود. و این یعنی در بین دندانهای پیرانا درز وجود نداشته و لثه ی آن نیز فقط در قسمت فوقانی دندانها بوده و تا بین دندانها پیش روی نمی کند پس کل ردیف دندانها مثل لبه ی یک چاقوی برنده به هم چفت می شوند که این قابلیت به آنها امکان می دهد تکه های بزرگی از گوشت شکار خود را به آسانی پاره کنند. و نیازی به یاد آوری نیست که دندانهای پیرانا به قدری محکم و سخت هستند که می توانند این لبه ی تیز را تا مدت زیادی حفظ کنند. و در صورت کند شدن آن پیرانا دندانهای خود را همانطور که شرح داده شد، جایگزین می نماید.
این ماهیهای قوی دارای بدنی به رنگ نقره ای و طوسی و شکمی به رنگ قرمز هستند و هنگامی که دندانهای تیز و برنده ی خود را نمایش می دهند بسیار تهدیدآمیز به نظر می رسند. همچنین وقتی در برابر نور خورشید قرار می گیرند بدن آنها تلألو طلایی رنگی از خود نشان می دهند.
نحوه ی تولیدمثل این ماهیها به این صورت است که پس از جفتگیری ماهی ماده تخمریزی می کند و ماهی نر وظیفه ی مراقبت از تخمها را بر عهده می گیرد. در طول مدت محافظت از تخمها ماهی نر بسیار پرخاشگر است و به هیچ ماهی دیگری اجازه ی نزدیک شدن به توده ی تخمها را نمی دهد.
500 گونه از پیرانا وجود دارد که بیشتر آنها گیاهخوار هستند و بیشتر ترجیح می دهند از میوه به عنوان غذا استفاده نمایند.
در هر حال گونه ی مورد بحث از پیرانا، یک جانور گوشتخوار است و اگر در شرایط سختی از نظر تأمین مواد غذایی قرار گرفته باشد، حتی ممکن است انگشت فردی را هم که با بی احتیاطی در آب قرار گرفته است، گاز بگیرد. همین طور در حالت عادی پیرانا به انسان یا هر نوع جانور دیگر که زخمی شده باشد و در آب قرار گرفته باشد نیز حمله ور می شود. به طور مثال اگر یک گاو زخمی از روی یک پل به درون رودخانه ای که پیرانا در آن زیست می کند، پرت شود در حدود 15 دقیقه ی بعد استخوانهای گاو بر روی آب مشاهده می شود. و این کار معمولاً توسط یک گروه از پیراناهای بالغ قابل انجام است.
در حقیقت به طور قطع ماهی های پیرانا یکی از درنده خوترین ماهی های شناخته شده در نوع خود می باشند. و از این حیث در آمریکای غربی مشهور می باشند. ولی بر اساس مطالعات برخی محققان بسیاری از گونه های پیرانا بی خطر می باشند و تنها گونه ی گوشتخوار این موجود همان پیرانای شکم سرخ( Serrasalmus Nattereri ) می باشد. بر اساس تحقیقات دانشمندان جمعیتهای وسیع از پیرانای شکم سرخ برای به دست آوردن غذا به آن حمله می کنند، بلکه باید با نا امیدی اعلام کرد که این جانوران خود را استتار می کنند و سپس به آرامی به طعمه نزدیک می شوند و در موقعـیت مناسب به آن حملـه ور شده و آن را می ربایند. همچنین مطالعات نشان می دهد که پیرانای شکم سرخ ترجیح می دهد از ناحیه ی باله ی دمی یا فلس طعمه –در صورتی که ماهی باشد- تغذیه کند، تا این که آن را یک جا ببلعد.
یکی از محققان در جریان بررسیهای خود در مورد گستره ی زندگی ماهیهای پیرانا، به جنوب آمریکا سفر می کند و در آنجا در می یابد که شمار کثیری از این ماهیها در رودخانه های آمریکای جنوبی وجود دارند و تعداد آنها بسیار بیشتر از مقداری است که تصور می شد. همچنین در رودخانه های ونزوئلا و پرو بیشتر گونه های بی خطر این ماهی یافت می شوند. ولی در آبهای این مناطق نیز انواع درنده ی این جانور وجود دارند که ماهیگیران محلی با قرار دادن طعمه هایی از گوشت آنها را شکار می کنند که باید گفت این کار به مهارت زیادی احتیاج دارد زیرا در صورتی که ماهیهای پیرانـای بزرگـی به طرف طعمه جذب شوند آن گاه خطر خود صیاد را نیز تهدید خواهد کرد.
همان طور که می دانید ماهیها خونسرد هستند و تا کنون به طور تخمینی 20000 گونه ماهی شناخته شده است که بعضی از گونه های آنها تنها محدوده ی کوچکی از تغییـرات محیط زیسـت خود را تحمل می کنند. در میان ماهیها ماهی پیرانا به خانواده ی کاراسین تعلق داردکه 1100 گونه دیگر علاوه بر پیرانا در این خانواده قرار دارند و بدین ترتیب این خانواده بزرگترین گروه از ماهیها را در میان خانواده های ماهیان ساکن آبهای شیرین، تشکیل می دهد. همه ی ماهیهای خانواده ی کاراسین دارای بدنی رنگی با رنگهای روشن و درخشان هستند. نیز در این خانواده گونه های گوشتخوار و گیاهخوار با هم وجود دارد. و بسیاری از گونه ها مثل پیرانای شکم سرخ اجتماعی زندگی می کنند.
از میان 1100 گونه ماهی موجود در خانواده ی کاراسین در حدود 30 گونه مربوط به پیرانا می شود که در مورد رفتار آنها از لحاظ درنده بودن مبالغه شده است زیرا همان طور که گفته شد فقط گونه های محدودی گوشتخوار بوده و از این میان فقط پیرانای شکم سرخ می تواند برای انسان خطرناک باشد. و بومیان آمریکای جنوبی نیز از این مطلب آگاه بوده و به راحتی در رودخانه هایی که گونه های مختلف پیرانا در آن زندگی می کند، شنا می کنند و حتی گوشت پیرانا یک منبع رایج غذایی برای مردم آن سرزمین به شمار می رود.
پیرانای شکم سـرخ ماننـد سایر ماهیهای گوشتخوار به بوی خون در آب حساس می باشد و در حقیقت مکانیسم جذب این راهی به سمت طعمه همان احساس بوی خون در آب می باشد و در گونه های بزرگتر این حساسیت بیشتر نیز می شود. همان طور که گفته شد دندانهای پیرانا برای تکه کردن و بلعیدن طعمه سازش یافته است؛ شکل دندانهای او مثلثی و بسیار تیز است تا جایی که بومیان مناطق آمازون از دندانهای پیراناهای بزرگ برای ساختن نوعی قیچی استفاده می کنند.
پیراناها در طول به ثمر رسیدن تخمهایشان دارای یک رفتار بسیار تهاجمی هستند و به هیچ ماهی دیگری اجازه ی نزدیک شدن به قلمرو خود را نمی دهند.
گستره ی انتشار این ماهی به طور عمده در شمال آمریکای جنوبی است. این ماهی برای نگهداری در آکواریوم ماهی مناسبی به شمار می رود به شرط آن که اندازه ی آکوایوم با افزایش سن او افزایش یابد و همچنین این ماهی به کیفیت آب بسیار حساس است و بایستی آب با pH و کیفیت مناسب برای او تهیه کرد (موارد مورد نیاز برای نگهداری پیرانا در آکواریوم در جدول مورد نظر آمده است).
پیرانای شکم سرخ بیشتر عمر خود را بی حرکـت می گذراند ولی در صورت نیاز می تواند با سرعت غیر قابل انتظاری شنا کند.
در حقیقت باید گفت این ماهی در مناطق آمریکای جنوبی در جایی که زیستگاه او محسوب می شود، شهرت زیادی به درندگی و خونریزی دارد. این ماهی به صورت دسته جمعی در آبهای کم عمق زندگی می کند و می تواند به هر موجودی که ممکن است بر حسب اتفاق در رودخانه پرت شود حمله کرده و در مدت زمان خیلی کمی اسکلت او را خالی از گوشت پس بفرستد!
به هر حال توصیه می شود اگر مایل به خرید یک ماهی زیبا و با شکوه برای آکواریوم خود هستید، قبل از تصمیم گیری در مورد خرید پیرانا همه ی اطلاعات لازم در مورد ایم ماهی گوشتخوار را به دست آورید. زیرا در صورت عدم اطلاع از موراد لازم ممکن است در انتها از خرید این ماهی نا امید شوید! البته در ایالتهایی از آمریکا که دارای آب و هوای گرمتری هستند، نگه داری این ماهی ممنوع است زیرا این ماهی استوایی است و در آب و هوای گرم تکثیر پیدا می کند و با آزاد شدن در رودخانه خطـری برای دیگر شکلهای حیات در یک زیستـگاه مشتـرک محسـوب می شود.
این ماهیها از نظر رنگ تنوع زیادی دارند و حتی افراد یک گونه نیز با قرار گرفتن در شرایط زیستی مختلف، خصوصیات ظاهری مختلفی از خود نشان می دهند. همچنین این خصوصیات ظاهری در سنین مختلف نیز برای افراد یگ گونه از پیرانا متفاوت است. چنان که نمونه های جوان دارای بدنی کشیده هستند و پشت بدن آنها در امتداد ستون مهره ها آبی- خاکستری است و دو پهلوی آنها دارای رنگ سبز زیتونی ظریف و زیبایی می باشد و نقاط متعدد نقره ای فلز رنگی نیز بر روی بدن آنها وجود دارد که ظاهر زیبایی به آن می بخشد. این ماهی در حالت بالغ علاوه بر خصوصیات یاد شده دارای شکم قرمز رنگی نیز می شود که نام او نیز از این جا گرفته شده است.
پیرانای شکم سرخ در مواقعی که نتواند به قلمرو قابل قبولی برای خود دست پیدا کند و از لحاظ حرکت و انتقال در محدودیت قرار بگیرد رفتار اجتماعی خود را از دست می دهد و به یک ماهی درنده و مهاجم تبدیل می شود. و این حالت به خصوص در آکواریومهایی که فضای کافی برای نگهداری این ماهی ندارند بیشتر به وجود می آید و اگر ادامه پیدا کند منجر به این می شود که ماهیها به یکدیگر حمله می کنند و صدمات جدی و غیر قابل برگشتی نیز در ناحیه ی باله ی دمی یا بدن به یکدیگر وارد می سازند.
در هنگام خرید پیرانا برای آکواریم باید یک دسته ی جوان که در آن هر ماهی اندازه ی کوچکی داشته باشد، انتخاب شود و نیز باید دقت کرد که همه ی ماهیها باید در یک نوبت وارد آکواریوم شوند و پس از جایگزین شدن آنها در آکواریوم نباید ماهی دیگری از آن گونه به جمع اضافه شود. انتخاب و خرید این ماهیها به صورت گروهی و قرار دادن آنها در زیستگاهشان در یک زمان به آنها اجازه می دهد که با یکدیگر خو گرفته و یک گروه را تشکیل دهند.
ماهیهای پیرانا در آکواریوم خیلی زود در بـرابـر شرایـط نامساعـد واکنش نشـان مـی دهند و در مقابل شوکهای احتمالی ترسیده می شوند. برای فراهم کردن محیطی آرام برای این ماهی باید از گیاهان آبی مناطق آمازون در آکواریوم قرار داد و به این ماهی اجازه داد تا قلمرو امنی در میان این گیاهان برای خود اختیار کند. بهترین و زیباترین حالت این ماهی را می توان هنگامی مشاهده کرد که نور خورشید به طور مستقیم به آکواریوم بتابد. در این حال ماهیهای بالغ در انعکاس نور بسیار زیبا به نظر می رسند و لکه های نقره ای بدن آنها در نور آفتاب می درخشد.
تغذیه ی پیرانای شکم سرخ باید بنابر طبیعت او انجام گیرد. این جانور گوشتخوار است و معمولاً از طعمه های زنده مانند کرم خاکی یا ماهی های کوچک دیگر تغذیه می کند. ولی تکه های گوشت گاو یا قلب آن نیز می تواند مورد استفاده قرار بگیرد. در هنگام غذا دادن به پیرانا نباید دست را داخل آکواریوم کرد.
همچنین شرایط آبی که پیرانا در آن نگه داری می شود باید به این شرح باشد؛ این ماهی فعال به مقدار زیادی اکسیژن محلول در آب نیاز دارد و آب نباید ساکن باشد بلکه بایستی به وسیله ی تجهیزاتی از قبیل فیلترهای نیروی خارجی آب را در آکواریوم در جریان نگه داشت. همین طور آب باید مقدار کمی اسیدی باشد و pH آب در حدود 4/6 تا 8/6 مناسب است. رنگ این ماهی در آبهای سخت تغییر چندانی از خود نشان نمی دهد. دمای مناسب برای این ماهی 75 تا 81 درجه ی فارنهایت است.

بیماری لكه سفید - سفیدك

R 262 — 2010-08-31T09:43:57+01:00

ایكتیوفتیریوزیكی از بیماریهای رایج ماهیان پرورشی، اكواریومی و وحشی بوده و عامل آن تك یاختة مژه دار نسبتاً درشتی به نام ایكتیوفتیریوس مولتی فیلیس میباشد. اندازه انگل بالغ حدود 1-5/0 میلیمتر بوده و به راحتی با بزرگنمایی كم میكروسكوپ قابل مشاهده است بنابراین تشخیص بیماری ساده بوده و با تهیه یك گسترش مربوط از پوست و آبشش عملی می باشد. این انگل گسترش جهانی داشته و در ماهیان مختلف گزارش شده است، به اكثر درمانهای رایجی كه بر علیه دیگر تك یاخته ها استفاده می‌شود مقاوم بوده و به سختی از استخر یا آكواریوم آلوده ریشه كن می گردد. این بیماری بیشتر در فصل پائیز و زمستان اتفاق می افتد كه دلیل آن احتمالاً كم شدن فعالیت فتوسنتزی در آب (در نتیجه ایجاد كمبود اكسیژن) و كم شدن ایمنی ماهی در اثر كاهش دما و عوامل دیگر می باشد.دكتر مخیر (1976) وجود این انگل را در ماهیان ایران گزارش كرده اند.
در مرحله پیشرفته، نقطه های سفید بسیاری همانند خاكه برنج سراسر بدن ماهی را می پوشانند. در این حالت، ماهی خود را به اشیاء داخل محیط آبی می مالد و سعی دارد تا انگل را از پوستش جدا كند. مدتی بعد، شدیداً تنبل و بی حال شده و رفته رفته انگل ها با چشم غیرمسلح به صورت لكه های سفید تا یك میلی متر قطر بر روی پوست ماهی قابل رؤیتند. Ichthyphthirius روش زندگی دوره ای دارد. آن برای تولید مثل، ماهی ها را ترك می كند. پس از تولید مثل، سوراخ بزرگی در پوست ایجاد میكند كه برای عفونت ثانویة باكتریایی یا قارچی باز است. انگل به كف مخزن رفته و یك پوشش ژله ای مانند به نام كیست در اطراف خودش ترشح می كند. آن درون این كیست به نوزادان بسیاری تقسیم می شود. سپس كیست می تركد و نوزادان بیرون می ریزند كه در حال شنای آزاد میزبان جدیدی را جستجو می كنند. همانند Cryptocaryon، مرحله بین پوست و مرحله كیست هر دو نسبت به درمان مقاومند.
زمان لازم جهت رشد یاخته در زیر پوست به دو عامل اصلی درجه حرارت و قدرت دفاعی بدن ماهی بستگی دارد. هر چه ماهی قوی و سالمتر باشد رشد یاخته به مراتب كندتر خواهد بود. در هر صورت، یك یاخته در درون جداره ای كه به دور خود می‌سازد می تواند طی 8 تا 24 ساعت بیش از 1000 یاخته به وجود آورد.

چرخه زندگی انگل ایك
معمولاً بدن ماهی های مبتلا به این بیماری پس از بهبود تا حدود زیادی در مقابل آن مقاوم می شود. در این حالت، گلبولهای سفید خون دور یاخته ها كیست‌هایی ساخته و آنها را محسوب می كنند. تنها زمانی كه قدرت دفاعی بدن ماهی ها بنا به عللی از جمله شرایط غیربهداشتی محیط زیست، تغذیه نادرست، كمبود اكسیژن و ضعف ناشی از سایر بیماری ها تحلیل رود، یاخته های محبوس در كیست ها مجدداً فعال شده و خود ماهی یا حتی ماهی های تازه به آكواریوم وارده شده را مبتلا می سازند.
درمان
می توان در مراحل ابتدایی با استفاده از روش افزایش درجه حرارت آب تا بیش از 30درجه سانتیگراد به مقابله با این بیماری پرداخت ولی در مراحل پیشرفته، وقتی كه انگل در پوست ماهی و یا در مرحله كیست است قابل درمان نمی باشد. جهت از بین بردن Ichthyophthirius، پیش از شكل گیری كیست و یا پس از تركیدن آن باید داروی اختصاصی به مخزن اضافه شود. به هنگام كاربرد دارو، گیاهان و ذغال اكتیو فیلتر را از مخزن خارج كنید.
معالجه از طریق گرما
دما را به تدریج افزایش دهید، به طوری كه این افزایش از یك درجه سانتیگراد در ساعت فراتر نرود. هدف ایجاد شرایطی است كه ناقل بیماری یا قادر به حیات نباشد و یا حداقل قدرت تولید مثل خویش را از دست بدهد.
برای ماهیان حساس به افزایش دما، از شیوه های درمان دارویی استفاده كنید. جهت سایر ماهی ها، افزایش 2 تا 3 درجه سانتیگراد طی 2 تا 3 روز بسیار مفید خواهد بود. این عمل جدا از نابودی بسیاری از ناقلین بیماری ها، سبب افزایش پادزهر لازم در خون شده و قدرت دفاعی بدن ماهی را افزایش می دهد.
یكی از پیش شرط های لازم جهت درمان از طریق افزایش دما، تمیزی آب و اكسیژن كافی محلول در آب می باشد.
معالجه از طریق دارو
برای درمان با دارو باید از اكریفلاوین، مالاشیت گرین و یا سولفات كینین یا هیدروكلریدكینین استفاده كرد.
الف) درمان با اكریفلاوین (تریپافلاوین Acriflavin = Trypaflavin)
این دارو در درمان تیرگی پوست و باله ها، گندیدگی پوزه و باله ها، ضدعفونی در جراحات كوچك و به ویژه به هنگام ابتلاء به ایك كاربرد دارد. جهت درمان، ابتداء باید از دارو محلول مادر تهیه كرد. برای این كار یك گرم اكریفلاوین را در یك لیتر آب حل كنید. پس از تهیه محلول، در ظرفی جداگانه به ازاء هر لیتر آب 50 میلی لیتر از محلول مادر ریخته و ماهی را به مدت 2 تا 4 روز در آن حمام دهید.
توجه : این دارو آب را شدیداً رنگی می كند.
ب) درمان با مالاشیت گرین (Malachit green)
مالاشیت گرین در معالجه بیماری های قارچی پوست، كدر شدن و یا جوش زدن پوست كابرد دارد. جهت مداوا ابتلا یك گرم از دارو را كه به صورت بلورهای ریزی می‌باشد در یك لیتر آب حل كنید. سپس 6 میلی لیتر از این محلول مادر را در 100 لیتر آب حل كرده و ماهی ها را به مدت 12 روز در آن حمام دهید. در روزهای سوم، ششم و نهم نصف مقدار داروی تجویز شده را به آب بیافزایید. پس از 12 روز، نصف آب موجود باید تعویض شده و آب تازه وارد مخزن آبی گردد.
در صورت انجام درمان در ظرفی جداگانه، به دلیل تجزیه دیرتر دارو در آب تازه، مقدار 4 میلی لیتر از محلول مادر در 100لیتر آب كفایت می كند.
روش دیگر درمان با مالاشیت گرین، حل كردن 13 تا 15 میلی گرم مالاشیت در 100 لیتر آب است كه ماهی ها به مدت 3 تا 4 روز در آن حمام داده می شوند.
توجه : مالاشیت گرین بسیار سمی است كه به هنگام تماس با پوست یا وارد دهان شدن باید به سرعت به پزشك مراجعه كرد.
توجه : از نگهداری مالاشیت یا محلول مادر آن در یخچال حاوی موادغذایی اجتناب ورزید، زیرا علاوه بر سمی بودن سرطان زا می باشد. كاربرد مالاشیت در درمان و یا ضدعفونی در مورد ماهیان پرورشی خوراكی در برخی كشورها به طور كلی ممنوع اعلام شده است و در سایر كشورها پس از كاربرد در معالجه باید ماهی دوره ای در حدود 2 تا 6 ماه را پیش از عرضه به بازار مصرف بگذراند.
ج) درمان با سولفات كینین یا هیدروكلریدكینین
(Quinine Sulfat or Quinine Hydrochloride)
یك گرم كینین را در 100 لیتر آب حل كرده و ماهی ها را 3 روز در آن قرار دهید. سعی كنید معالجه در ظرفی مجزا انجام شود. اگر آب به هنگام معالجه كدر شد باید محلول تازه ای تهیه كرده و ماهی ها را به داخل آن انتقال دهید.
توجه : این درمان را برای ماهی های بسیار كوچك و یا بسیار حساس نباید به كار برد.
باتوجه به این كه یكی از خصوصیات انگل نفوذ به لایه های زیرین بافت پوششی می باشد لذا تكرار درمان برای حاصل شدن نتیجه مطلوب ضروری است لذا به همین دلیل تجویز دارو سه بار به فاصله 48 ساعت تكرار گردید و پس از نوبت سوم جهت برطرف كردن عوامل مساعد كننده بیماری، ماهیان به استخری با شرایط نگهداری مناسب تر انتقال داده شدند كه نهایتاً نتیجه مطلوب بدست آمده و ماهیان درمان شده از آلودگی پاك گردیدند.

در خاتمه باتوجه به سیكل زندگی انگل برای پیشگیری از وقوع این بیماری رعایت نكات یاد شده ذیل توصیه می شوند:
1- خشك كردن استخر و ضدعفونی آن با آهك قبل از آبگیری و انتقال ماهیان به استخر.
2- اصلاح و بهبود وضعیت نگهداری ماهیان (استفاده از آب مناسب، دمای مناسب، استخرهای استاندارد، تغذیه صحیح ...).
3- جلوگیری از ورود ماهیان وحشی به استخر با نصب فیلترهای مناسب.
4- نمونه گیری منظم از ماهیان و بررسی بهداشتی آنها.

بیماری انگل

R 262 — 2010-08-31T09:42:44+01:00

الف ـ بیماریهای انگلی داخل بدن
اغلب انگلهای داخل بدن هیچگونه علائم ظاهری ندارند. ظاهر بیماری جنبه های خاص و مشخصی ندارد. بیشتر ماهیهایی كه در فضای باز و استخرهای پرورشی كه از آبهای جاری استفاده می كنند به این بیماریها مبتلا می شوند. از روی ظاهر اندامها و بدن و حركات ماهی هیچ مشخصه ایی را نمی توان بررسی كرد تا بتوان به وجود بیماری انگل داخل بدن ماهی پی برد. تنها راه علاج این است كه اولین ماهی كه تلف شد سریعا برای تشخیص بیماری و بررسی آزمایشگاهی و میکروسکپی اقدام نمود و با توجه به نوع بیماری و انگل موجود در داخل اندامهای بدن ماهی داروی لازم جهت درمان مورد استفاده قرار بگیرد.

ب ـ بیماریهای انگلی خارج بدن
انگلهای خارج بدن به شكلها و رنگهای متفاوت در روی تمام قسمتهای بدن ماهی ظاهر می شوند و معمولا با نفوذ در زیر پوست بدن ماهی باعث ضعیف شدن آنها می شوند. بطور كلی برای از بین بردن انگلها می توانید از انواع داروها استفاده كنید. 1- داروی متیلن آبی 2- مالاشیت گرین 3- آكری فلاوین 4- پرمنگنات پتاسیم 5- سولفات مس 6- نمك از جمله داروهایی هستند كه مورد استفاده قرار می گیرند. و برای هر انگل مقدار دارو و مدت زمانی كه ماهی در دارو قرار می گیرد باید مورد توجه قرار بگیرد و همواره اكسیژن محلول در آب باید باندازه كافی باشد. در این قسمت راه كارهای عملی و كاربردی برای درمان انواع بیماریهای انگلی خارج بدن بررسی خواهد شد.

ـ انگل سفیدك معروف به ایك ICH
بیماری سفیدك در تمام ماهیها ظاهر می شود. شكل انگل شبیه دانه های شكر است كه در تمام قسمتهای بدن ماهی مشاهده می گردد.

تراكم ماهی و انتقال این انگل بداخل ماهیها - تغییر سریع درجه حرارت آب آكواریوم - شوک و استرس باعث رشد و آلوده شدن ماهیها به این انگل است. ماهی مبتلا در روی بدنش لكه های نقطه مانند سفیدی مشاهده می شود و با سرعت شنا می كند و خود را به كف و اشیاء داخل آكواریوم می مالد و ناراحت بنظر می رسد. با پیشرفت این بیماری تمام ماهیها مبتلا می شوند. انگل به زیر پوست ماهی نفوذ می كند و باعث ضعیف شدن ماهی می شود و شرایط زندگی برای ماهیها نامساعد می گردد كه در نتیجه باعث مرگ ماهیها خواهد شد.

طریقه پیشگیری از بروز بیماری انگل سفیدك
در هنگام خرید ماهی جدید دقت كنید این انگل در روی بدن ماهی نباشد. ماهی جدید را بطور جداگانه سه روز قرنطینه كنید. چنانچه از وجود انگل سفیدك كاملا مطمئن شدید كه روی بدن ماهی ظاهر نشده است در آن موقع می توانید ماهی جدید را در آكواریوم رها سازید.

از تغییرات سریع درجه حرارت آب آكواریوم كه اغلب در مواقع خراب شدن بخاری و یا باز بودن درب آكواریوم صورت می گیرد جلوگیری بعمل آورید.

از تراكم و تجمع ماهی زیاد در آكواریوم خودداری كنید.

سعی کنید در حال تعویض آب و یا بررسی آکواریوم به ماههیا شوک و استرس وارد ننمائید .

طریقه درمان بیماری انگل سفیدك
الف ـ داروی ضد سفیدك كه در فروشگاههای آكواریوم عرضه می شود را تهیه نمائید و طبق دستورالعمل آن به داخل آب آكواریوم بریزید.

ب ـ درجه حرارت آب را باید 3درجه سانتیگراد بیشتر گرم كنید. اگر درجه حرارت آب آكواریوم شما 25درجه سانتیگراد می باشد باید بتدریج 3درجه سانتیگراد گرمتر كنید و به 28درجه سانتیگراد برسانید.

ج ـ در این مواقع چون ماهیها بی میل و بی اشتها به غذا هستند بهتر است به آنها غذاهای زنده داده شود.

د ـ به ازای هر 30 لیتر آب آكواریوم یك قاشق غذا خوری نمك اضافه كنید.

معمولا بعد از یك هفته كه در آب آكواریوم داروی ضد سفیدك و نمك باشد انگل از بدن ماهی جدا خواهد شد بهتر است ماهیها را به یك مكان كه از قبل ضدعفونی و آماده ساخته اید منتقل كنید

و تمام وسایل و لوازم و آكواریوم را كاملا ضدعفونی كنید تا از رشد دوباره انگل جلوگیری بعمل آید. چنانچه شرایط آكواریوم نامناسب باشد انگل در كف آكواریوم باقی می ماند و خیلی زود دوباره به سراغ ماهیها خواهد آمد و در این چرخه مبارزه بین انگل و ماهی اگر شما انگل را نابود نكنید و در آكواریوم ریشه كن نشود انگل پیروز خواهد شد و تا نابودی تمام ماهیها پیشروی خواهد كرد. و هر ماهی سالم دیگری هم به چنین آكواریومی وارد كنید، مبتلا خواهد شد و در نهایت تلف می شود.

دراکثر موارد افزایش دمای آب به مرور تا ۳۲ درجه برای ۳ روز متوالی موجب بهبود کامل ماهیها خواهدشد

بیماری بال خوره

R 262 — 2010-08-31T09:39:20+01:00

پوسدگی باله و دم یکی از بیماری های رایج ماهیان آکواریوم است که بیشترین علت بروز این بیماری نبود آب سالم در آکواریوم است و آب کثیف باعث بروز این بیماری در ماهی های زینتی می شود .

محیط آکواریوم یک محیط بسته می باشد که در این محیط موارد زیر باعث به وجود آمدن باکتری های مضر برای ماهیان می شود :

1 : غذا های مانده که در صورت زیاد دادن غذا به ماهیان به بستر آکواریوم رفته و در لابه لای شن ها و وسائل تزینی نشست میکند و به مرور زمان باعث فساد غذا و تولید باکتری های مضر می گردد .

2 : مدفوع ماهیان هم در کف شن ها مینشیند و در آب تجزیه شده و باعث تجمع باکتری ها میشود که در صورت داشتن گیاهان طبیعی یک مقدار از این موارد صرف کود گیاه می شود .
3 : ورود ماهی آلوده به این باکتری به آکواریوم اصلی

سه مورد فوق از مسائل اصلی در مورد کثیف شدن آب و تولید باکتری های مضر برای آکواریوم و ماهیان زینتی می باشد ، که همین باکتری ها باعث بروز بیماری دم خوره و پسیدگی باله ها می شود .

تشخیص :

اگه این بیماری در مرحله اول شناسایی بشه ، برگشت قسمت های دم و باله ماهی که در اثر این بیماری ریخته شده ، ممکن است .
گاهی اوقات زد و خورد بین ماهیان باعث کنده شدن دم و باله ماهی می شود که این مسئله را نباید با بیماری دم خوره اشتباه گرفت !!
در مرحله اول یک خط سفید در انتهای باله ها و دم ماهی ظاهر می شود و انتهای دم ماهی حالت ریش ریش شدن به خود میگیرد ، در این مرحله ماهی اشتهای غذا خوردن دارد و هیچ گونه حرکت خاصی که نشان دهنده وجود این بیماری است از خود نشان نمیدهد .
( اگه در این مرحله بتوانیم ماهی را در آکواریومی قرار بدیم که آب 100% سالمی دارد و به جای هر 30 لیتر آب یک قاشق غذا خوری نمک بدون ید در آب بریزیم ، ماهی خوب میشود و نیازی به مصرف دارو نیست )
2 تا 3 روز بعد از آثار اول بیماری ، دم و باله های ماهی شروع به خورده شدن ( ریش ریش شدن ) میشود و هر چه بیشتر می گذرد ، سفیدی انتهایی بیشتر و باله های ماهی به صورت جدا جدا و بعد از مدتی کاملاً از دست میدهد .

نوع پوسیدگی به 2 مدل می باشد :
1 : مدلی که قارچ های مضر باعث بروز بیماری می شود .
2 : مدلی که باکتری های مضر باعث بروز بیماری می شود .
در هر دو صورت ( بر اثر قارچ - بر اثر باکتری ) نوع درمان و پیشگیری یکسان می باشد .

چه باید کرد :

باید یک مخزن قرنطینه آماده کنیم و تمام وسایل آن را با آب گرم خوب بشوریم و به هیچ عنوان از مواد شوینده معمولی استفاده نکنیم .

درمان به وسیله دارو ها :

1 : شما میتوانید از دارو Jungle Fungus Eliminator استفاده کنید و به ازای هر 2 گالن آب ، 2/1 قاشق چای خوری به آب اضافه کنی ؛ 4 روز صبر کنید و بعد کل آب رو تغییر بدید و اگه هنوز پوسیدگی ادامه داشت ، مجدد این کار رو تکرار کنید .
2 : میتوانید از محصول Tetra General Tonic طبق دستور عمل روی خود دارو استفاده کنید و بعد از 4 روز 50% آب آکواریوم رو تعویض کنید .
3 : میتوانید از کپسول آموکسی سیلین 500 استفاده کنید به این صورت که به ازای هر 150 لیتر آب آکواریوم در هر 8 ساعت یکبار به آکواریوم اضافه کنید و 3 روز متوالی این کار رو تکرار کنید و بعد از 3 روز 50% آب رو تعویض کرده و برای پیشگیری بهتر هست به ازای هر 40 لیتر آب ، یک قاشق غذا خوری نمک به آب اضافه کنید .
4 : میتوانید از کپسول تترا ساکلین استفاده کنید به این صورت که هر روز یک کپسول تترا ساکلین را باز کرده و در کمی آب حل کرده و به آکواریوم خود اضافه کنید ( 150 لیتر آب = یک کپسول ) ، 2 روز این کار رو انجام دهید و بعد از 2 روز 50% آب آکواریوم رو تعویض کرده و از نمک استفاده کنید .

توضیح در مورد نمک :

اضافه کردن نمک در آکواریوم قرنطینه برای بهبود این بیماری یک مسئله اختیاری است و 100% لازم نیست ولی داشتن نمک در آکوارییوم اصلی 100% لازم است . شما باید همیشه مقداری نمک به آکواریوم اصلی خود اضافه کنید تا باکتری هایی که باعث بروز این بیماری هستند ، کمتر رشد و نمو کنند ، پس همیشه در یک آکوریومی که ماهی های سالمی دارد بهتر است به ازای 50 لیتر آب ، یک قاشق غذا خوری نمک بدون ید اضافه کنید .
( اگه نمک بدون ید ندارید و نمک ید دار در منزل دارید ، میتوانید : نمک ید دار را در یک ماهی تابه ریخته و آن رو روی گاز قرار دهید و به آن حرارت دهید ، وجود حرارت باعث جدا شدن ید از نمک می شود )

نکات مهم در مورد این بیماری :

- بیماری دم خوره و پوسیدگی بال ها یک بیماری واگیردار در بین ماهی ها می باشد ، پس در صورت مشاهده اولین علایم بروز این بیماری ، باید سریع ماهی را به تانک قرنطینه منتقل کرد .
- همیشه زمانی که میخواهید دست خود را در آب آکوریوم قرار دهید ، حتماً خوب دست خود را بشورید و کاملاً خشک کنید .
- همیشه آب تمیز و پاکیزه برای آکواریوم قرنطینه داشته باشید تا هنگام ظهور بیماری در ماهی بتوانید سریع ماهی رو منتقل کنید نه اینکه 24 ساعت صبر کنید که آب تازه بدون کلر شود و سپس آکواریوم قرنطینه آماده پذیرش ماهی شود .
- هیچ گاه در آکواریوم قرنطینه از داروهای ضد عفونی عمومی و ضد کلر استفاده نکنید .
- دمای آب آکواریوم قرنطینه خود را همیشه بین 29 تا 31 درجه نگه دارید .
- در هنگام درمان ماهی در تانک قرنطینه ، از غذا هایی استفاده کنید که انرژی زیادی به ماهی دهد و ماهی اون غذا رو دوست داشته باشد ( مثل کرم خونی منجمد )

ماهی polypterus

R 262 — 2010-08-31T09:37:21+01:00

یک ماهی ایده آل برای کسانیکه علاقه به نگهداری از ماهیهای عجیب و غریب و با ظاهری ترسناک دارن . شکل ظاهری این ماهی شباهت زیادی به مار داره . در واقع جزو مارهای اولیه به حساب میاد که هنوز در محیط آب باقی مونده . این ماهی بازمانده نسل دایناسورهاست که تونسته بخاطر تنفس از شش و آب شش , نسل خودشو حفظ کنه . زادگاه این ماهی برکه ها و رودخانه های کم عمق آفریقاست . این ماهی در زمان خشکسالی حتا مهاجرت هم میکنه و از برکه ای به برکه دیگه میره و میتونه بیشتر از 8 ساعت در خارج از آب زنده بمونه . در آب کثیف و با اکسیژن کم هم قادر به حیات هست به دلیل تنفس ریوی . حالت شیمیایی آب نقشی در زندگی این ماهی نداره ولی بهتره آب کمی اسیدی باشه با pH 5 تا 6 . این ماهی گوشتخوار هست و از غذاهای پروتئینی و ماهی های ریز تغذیه میکنه . 2 باله بزرگ اصلی در دو طرف سر داره که هم حکم باله شنا رو دارن و هم پاهای حیوان به حساب میان . دندانهای ریز و تیغ مانندی داره و نحوه غذا خوردنش دقیقن مثل غذا خوردن سوسمارهاست و با بلعیدن غذا رو میخوره . شکل بدن بسیار جالبه . سر شبیه مارمولک و مار می مونه و بدن از فلس پوشیده شده و روی بینی هم 2 زائده کوچک دیده میشه . بینایی ماهی کم هست و از طریق بویایی مکان غذا رو تشخیص میده . در ایران به این ماهی " پولی " گفته میشه و 2 نوع اون رو هم میفروشن : یک نوع ساده که زمینه بدن طوسی با نقاط خاکستری ریز هست و ارزونتره و یک نوع اون که پلنگی هست و گرونتره و بین 10 تا 12 هزار تومان قیمت داره . این ماهی نیاز به آکواریوم بزرگ و ساده داره و باید با ماهی های گوشتخوار نگهداری بشه چون تجاوز کار و درنده ست . بهترین انتخاب برای این ماهی ماهی نایف و یا ماهی های درشت تر از خودش هست که با هم همزیستی خوبی دارن . بهتره آکواریوم با گیاهان طبیعی تزئین شده باشه و چند قطعه تزئینی کنده درخت در اون قرار بدین . بستری از شن نرم و ریز , کمی درشتر از ماسه های کنار دریا , برای این ماهی مناسبه چون لقمه های غذا رو میبلعه و احتمال داره که سنگ ریزه ها رو هم ببلعه و از طرفی چون روی ماسه ها میخزه و اغلب روی ماسه میشینه , ریگ نرم رو میپسنده ! دمای آب 27 درجه رو میپسنده اما در آب زیر صفر درجه هم به خوبی میتونه زنده بمونه و متابولیسم بدنش رو متوقف میکنه !!!!! به این صورت که تنفس رو بطور کامل قطع میکنه و روی آب بصورت واژگون قرار میگیره اما به محض اینکه در آب گرم انداخته میشه فوری شروع به شنا کردن میکنه . نکته بسیار جالب در این ماهی قابلیت انطباق پذیری بسیار بالای اون با هر شرایط محیطی هست ! از گرم و سردی بیشاز حد آب تا کمی هوا و نوع غذا و حتا بی آبی ! این ماهی از غذاهای خشک هم بخوبی تغذیه میکنه و از این نظر خیلی جالبه !!!!
ماهی چندان فعالی نیست و اغلب دوست داره در گوشه ای دراز بکشه . شب ها موقع خواب بدن رو به حالت مارپیچ در میاره درست مثل حالت چمبره زدن مار . حرکت بدن هم دقیقن مثل مار و بصورت زیگزاگ هست . انعطاف بدنی بالایی داره و خیلی زیبا حرکت میکنه و بسیار با وقاره . این ماهی زود بزرگ میشه و تا 30 سانتیمتر رشد میکنه و نیاز به آکواریوم بزرگ داره . تولید مثلش هم خیلی آسونه و در همون آکواریوم خودش تخم گذاری میکنه . بهتره درپوش آکواریوم رو ببندین چون این ماهی میتونه به بیرون بپره . هر چند نمیمیره چون از هوا تنفس میکنه اما ممکنه دچار آلودگی پوستی بشه و یا ضربه به بدنش وارد بیاد . خلاصه از هر جهت این ماهی بسیار ایده آل برای افرادی هست که تمایل به نگهداری ماهی های عجیب و غریب گوشتخوار دارن . بین مار و ماهی میتونین این ماهی رو انتخاب کنین . که هم ماهیه و هم مار .